Het Begin...

Hoi allemaal en van harte welkom op mijn blog! 

Zoals de titel van mijn blog al aangeeft zal deze gaan over gamen! En vooral mijn ervaring met gamen, welke games ik speel, tips en tricks en wellicht zelfs wel wat guides over het bepaalde onderwerpen. Ik ben namelijk een noob. Een newbie. Een beginner. Ik heb amper kaas gegeten van gamen en oh boy. Er gaat een wereld voor je open als je ermee start. Een geweldig leuke wereld! Maar ook een die best overwhelming kan zijn. Ik neem je mee door mijn ervaringen en hopelijk helpt het misschien ook andere newbies!

Disclaimer: Zoals ik dus al aangeef ben ik ook nog maar een beginner en deel ik mijn ervaringen! Het kan dus best zo zijn dat de dingen die ik meemaak voor iemand anders anders zijn of dat er later dingen veranderen omdat een game dingen wijzigt etc. Pin je dus niet volledig vast op wat ik schrijf! Lees het met een korreltje zout. Tevens zal mijn blog waarschijnlijk voornamelijk over Final Fantasy XIV gaan. Dit is namelijk de game die ik het meeste speel. 

Maar voordat we deep diven in al dat. Laten we eens beginnen bij het begin. Gamen. Hoe kom je erbij om daar op je 30e mee te beginnen. 
Simpel, dat jeukte eigenlijk altijd al wel een beetje. Toen ik een jaar of 15 was had ik een leuk vriendje. Hij speelde World of Warcraft. Omdat ik het leuk vond om me te verdiepen in wat hij deed en ze bij hem thuis allemaal speelden probeerde ik het ook. We hebben het nu dus over ruim 16 jaar geleden. 
Wat we toen speelden word nu 'vanilla WoW' genoemd. 
Ik begreep er echt helemaal niets van. Maar ik vond het wel heel leuk. Het is een online spel in een open wereld waar je overal andere echte mensen tegen komt die ook spelen. Je kunt samen spelen of alleen (maar samen is wel leuker!) Samen ontdekten we een wereld die Azeroth heet en deden we de ene na de andere missie. Hij koos ondertussen de kwaliteiten van mijn poppetje en vertelde me wat ik moest doen want, wist ik toch veel. 

Toen die verkering uit ging kon ik natuurlijk niet meer spelen. Ik had thuis geen World of Warcraft op mijn computer en het was een spel met maandelijks abbonement. En mijn ouders kenden dat ook niet en waren er ook niet echt weg van. Toen ik mijn eigen laptop kreeg voor school/studie kriebelde het eens in de zoveel tijd toch wel. Dan downloadde ik de free trial weer eens en speelde ik tot level 20 (dat kon je gratis doen met de trial). 

Fast forward naar eind 2020/begin 2021. Corona. We mogen niks, we kunnen niks. Verveling heerst. Op mijn werk heb ik een collega leren kennen. Zij speelt World of Warcraft en ik hoor dat nog een aantal collega's het ook spelen. Mijn aandacht word weer getriggerd en opnieuw download ik de free trial. Mijn laptop kan het totaal niet aan. Dat ding stamt namelijk nog uit mijn studie tijd en voldoen echt niet meer aan de huidige basis standaard voor games. Shit. Spelen lukt eigenlijk niet echt op deze manier. Omdat op het werk wat ik op dat moment doe thuiswerken ook steeds meer werd verwacht, en ik door corona ook mijn andere hobbies niet meer kan uitvoeren besluit ik een game pc aan te schaffen. Of eigenlijk... Ik heb mijn budget doorgegeven aan mijn collega en gezegd: HELP! 
Zij vond voor mij een mooie basis game pc voor een leuke prijs en daar gingen we. 

Ik kocht World of Warcraft en de subscription! Nu kon het echt beginnen. Gelukkig was mijn engels inmiddels een stukje beter dan 15 jaar geleden en had ik, door mijn collega, eigenlijk gelijk een "Guild" waar ik bij in kon stappen. Dat maakte mijn ervaring een stuk makkelijker. Want eerlijk is eerlijk.. De 'vreemde' mensen die je tegen komt in World of Warcraft zijn niet altijd even aardig. Omdat ik net nadat ik mijn pc kreeg in een burn out belandde had ik ineens zeeën van tijd en een goede reden om me ook even lekker  te verliezen in deze online wereld. Het hielp me echt om toch een soort van het gevoel te hebben dat mijn dagen nut hadden. Het gaf toch afleiding en dat was onwijs prettig. Ik levelde rustig mijn poppetje naar het maximale level en toen was het grote moment daar. Ik mocht met mijn guild mee 'raiden'. Voor de mensen die echt 0 idee hebben: je gaat met een groep andere spelers samen een aantal grote vijanden verslaan. Het vergt samenwerking en coördinatie maar geeft ook een bult plezier en flauwe grappen. Ik was hooked! Super leuk! En ik hield er nog nieuwe vrienden aan over ook.

Een aantal maanden hielden we dit zo vol. Tot ineens de grote World of Warcraft exodus volgde. Er waren wat schandalen binnen het bedrijf wat de game maakt (Blizzard) en ook kwam er een nieuwe update van de game waardoor een boel spelers de game gewoon niet leuk meer vonden. Including me. Inmiddels had ik meer mensen ontmoet die ook gamen. Een andere collega had me al eens final fantasy XIV aangeraden. Ik wist het zo net nog niet. Maar ik wilde het wel proberen. Inmiddels kreeg ik ook een gamende vriend en hij wilde Final fantasy (of FFXIV) ook wel eens uit proberen en zo geschiedde het. We downloadden de trial en begonnen te spelen. 

Dit was een wereld van verschil met World of Warcraft. Alle andere spelers waren zo ontzettend vriendelijk. Het verhaal van de game is werkelijk waar echt zo ontzettend goed! De game had veel pluspunten ten opzichte van wat we gewend waren. Het duurde dan ook niet lang of we waren om. FFXIV it is! Inmiddels zijn we meer dan een half jaar verder en nog steeds net zo gek op de game als toen we begonnen. Ik ben weer aan het raiden geslagen en zowel mijn vriend als ik doen regelmatig compleet nieuwe ontdekkingen. 

En dan zijn we eigenlijk aangekomen op het punt waar ik nu ben. Het gamen is geweldig. Ik heb er onwijs veel plezier in. Maar ik vond het ontzettend overweldigend. Er komt gigantisch veel informatie op je af. Ik was dolblij dat ik mijn vriend had. Hij gamed al nagenoeg zijn hele leven. Heeft al tig MMO-RPG's gespeeld (het game genre van WoW en FFXIV) en kon me daardoor goed helpen. Nu wil ik dus graag met jullie delen waar ik tegen aan liep toen ik begon met gamen. Hopelijk maakt dat jouw ervaring minder overweldigend of is het op zijn minst entertaining om te lezen. 

Ik wens je in elk geval veel leesplezier op mijn blog. En hopelijk tot de volgende keer! 

Liefs,

Marjolein.